فعلوا ولعل الحق هو ما ذهبوا إليه ( 1 ) بدلائل دلّتهم وبراهين قادتهم واللّه الهادي إلى سواء السبيل » . و در شبهات تحريميه مانند تتن و تنباكو ( 2 ) كه اخباريان اجتناب را لازم و احتياط را واجب مى دانند فتوى به اباحه و جواز داده و فرموده ، ادله اخباريان كه براى حرمت آن ذكر كرده‌اند ، كراهت را ثابت نمى كند چه رسد به حرمت ( 3 ) . و اين مورد را مى توان يكى از موارد اختلاف حساس بين اين دو فرقه دانست ; زيرا كه اخباريها آن را شديداً ممنوع دانسته و رساله‌اى جداگانه در حرمت تتن نوشته‌اند ، از آن جمله محدث ميرزا محمد اخبارى در 1208 در كربلا ،

--> ( 1 ) اين جمله شايان دقت است و گوينده آن را نمى توان از اخباريان متعصب نافى اجتهاد دانست ، پس او موضوعاً از ( منية المرتاد في نفاة الاجتهاد ) خارج بوده ولى مؤلف آن كتاب جهت تأييد مسلك خويش و سياهى لشكر ، او را نوشته است . ( 2 ) اين ماده بيهوده زيان بخش كه مكتشف آن را بايد دشمن بشر ناميد از سوغات وره آوردهاى فرنگ است كه در سال 1000 هجرى به آسيا وارد گرديد به طورى كه يكى از ادباء عرب تاريخ آن را گفته : سألوني عن الدخان فقالوا * هل له في كتابكم إيماء قلت ما فرط الكتاب بشيء * ثمّ أرّخت يوم تأتي السماء به يكى از فضلاء نجف اشرف گفتند چرا سيگار نمى كشى ؟ فرمود لأنّ ذلك أنقى لوجودي وأبقى لنقودي . اما در مقابل ، از زبان شاعر اين دو بيت را هم بشنويد وسيجارة نعم التسلّي بشربها * لمن كان في قيد الهموم مقيّدا حكت نظراً خدّ الحبيب وقدّه * اعتدالا وقلب المستهام توقّدا ( 3 ) زهر الربيع : 300 چاپ نجف اشرف و 308 چاپ بمبئى .